اتیسم نوعی اختلال رشدی است که با رفتارهای ارتباطی و کلامی غیر طبیعی مشخص می شود . علایم آن اختلال در سه سال اول زندگی بروز می کند . علت اصلی اختلال ناشناخته است و در پسران شایعتر از دختران است . وضعیت اقتصادی ، اجتماعی ، سبک زندگی و تحصیلات والدین نقشی در بروز اتیسم ندارد . این اختلال بر رشد طبیعی مغز در حیطه تعاملات اجتماعی و مهارتهای ارتباطی تاثیر می گذارد . کودکان و بزرگسالان مبتلا به اتیسم در ارتباط کلامی و غیر کلامی ، تعاملات اجتماعی و فعالیت های مربوط به بازی مشکل دارند . این اختلال ارتباط با دیگران و دنیای خارج را برای آنان دشوار می سازد. در بعضی موارد رفتارهای خود آزارانه و پرخاشگری وجود دارد . در این افراد حرکات تکراری (دست زدن ، پریدن) ویا مقاومت در مقابل تغییر دیده می شود و ممکن است در حواس بینایی ، شنوایی ، لامسه ، بویایی و چشایی نیز حساسیتهای غیر معمول نشان دهند . هسته مرکزی مشکل در اتیسم ، اختلال در ایجاد ارتباط است . پنجاه درصد کودکان اتیستیک قادر نیستند از زبان خود به عنوان وسیله اصلی برقراری ارتباط با سایرین استفاده نمایند . عدم بکار بردن ضمیر "من" از ویژگیهای کلامی این کودکان است . از مسایل دیگر تکلمی تکرار کلمات وجملات اطرافیان است .

علت اتیسم چیست؟

اتیسم یک ناتوانی طولانی مدت است که منجر به اختلال عملکرد عصبی – روانی در فرد می شود. گر چه اتیسم عارضه نادری است اما شیوع اتیسم حتی تا 20 مورد در هر000ر10 تولد زنده می رسد. اگر چه علت اصلی کاملا شناخته شده نمی باشد اما در سالهای اخیر تحقیقات و مطالعات زیادی در این زمینه صورت گرفته است . تحقیقات تاکید زیادی بر منشا زیست شناختی و عصب شناختی در مغز دارد . در بسیاری از خانواده ها سابقه اتیسم و یا اختلالات مربوط به آن وجود داشته است که مسائل مربوط به ژنتیک و ایمن شناسی در بحث سبب شناسی مطرح می گردد. تا بحال ژن خاصی که مربوط به اتیسم باشد شناخته نشده است و پژوهشگران در مورد نقش ژنتیک در علت شناسی اتیسم اختلاف نظر دارند اما عده ای از آنها ترکیب چندین ژن را بعنوان علت اختلال مطرح می کنند . چندین نظریه در باره اتیسم مطرح شده که هیچ یک به طور دقیق اثبات نشده است .

آيا كودك شما نيز مرتب در حال حركت و فعاليت است و حالتي از بي قراري و ناآرامي در او مشاهده مي كنيد؟ متوجه حواس پرتي و ضعف درسي او نيز شده ايد؟
    امروزه بسياري از والدين از شيطنت بسيار زياد كودك خود شكايت مي كنند و چون علت اين فعاليت بيش از اندازه را نمي دانند، مرتب فرزندشان را سرزنش مي كنند، او را مورد انتقاد و تنبيه زياد قرار مي دهند و حتي عده اي از والدين كنترل خود را از دست داده و اين كودكان را به شدت كتك مي زنند.
    اما شايد كودك به شدت ناآرام و بي قرار شما دچار بيش فعالي باشد. اختلال بيش فعالي در اغلب موارد با نقص توجه همراه است و معمولاً تشخيص آن در سنين زير ۵ سال تا حدي مشكل است، چرا كه ممكن است با رفتارهاي طبيعي و شيطنت آميز كودكان اشتباه گرفته شود. 
  اختلال‌ بیش‌ فعالی‌ كه‌ در اغلب‌ موارد با نقص‌ توجه‌ همراه‌ است، معمولاً در دوران‌ كودكی‌ بروز می‌ كند. تشخیص‌ این‌ اختلال‌ در سنین‌ زیر پنج‌ سال‌ قدری‌ مشكل‌ است زیرا امكان‌ دارد با رفتارهای‌ طبیعی‌ و شیطنت ‌آمیز كودكان‌ اشتباه‌ گرفته‌ شود. با این ‌حال، متخصصان‌ می‌ توانند این‌ اختلال‌ را تشخیص‌ دهند و پیش‌ بینی‌های‌ لازم‌ را به‌ عمل‌ آورند. این‌ اختلال‌ با فعالیت‌ بیش‌ از اندازه، خرابكاری‌ و آزار رساندن‌ همراه‌ است.

کودکان با نارسایی ویژه در یادگیری آن دسته از کودکان دانسته شده اند که در یک  یا تعدادی از فرایندهای اساسی یادگیری  مثل فهم مطالب و کاربردهای زبان گفتاری یا نوشتاری دچار مشکل هستند. این اشکالات ممکن است به صورت های گوناگون ظاهر شود . این تعریف شامل کودکان
با صدمه ی مغزی یا آسیب مغزی یا نارساخوانی  و آفازی و .......می شود . اما آن دسته از کودکانی
را که اشکال اساسی آنها در نتیجه ی نقص بینایی یا شنوایی و حرکتی یا کم توان ذهنی  است
را در بر نمی گیرد.
اختلالات یادگیری شامل اختلال در خواندن - اختلال در نوشتن - اختلال در ریاضیات است که هر کدام
ویژه گیها و مشخصات و درمان خاص خود را دارد.

 1) تماس چشمی داشته باشید: 
از کوتاه ترین لحظات وقتی که چشمهای نوزاد شما باز است استفاده کنید، مستقیم به آنها نگاه کنید. نوزتدان چهره ها را خیلی زود تشخیص می دهند و چهره شما مهمتر از همه است. هر وقت که او به شما خیره شد در واقع در حال ساخت حافظهاش است. 
2) وراجی نکنید: 
اگرپشت سر هم حرف بزنید ممکن است نگاهی بی روح نسیب شما شود اما اگربرای مدت کوتاهی ساکت بمانید زمانی که نوزاد شما سعی در حرف زدن دارد متوجه خواهید شد که اوخیلی زود آهنگ گفتار شمارامی فهمد وجای خالی مکالمه تان را پرمی کند. 
3)اگر ممکن است از شیر خودتان به او دهید: 
و تاجایی که می توانید آن راطولانی کنید. برطبق تحقیقات کودکانی که ازشیرمادرتغذیه می کنند آی کیوی بالاتری دارند. بعلاوه زمان پرستاری ازنوزادتان بهترین وقت برای پیوند با اوست آن هم وقتی که برای او آواز می خوانید، حرف می زنید یا زمانی که به آرامی موهای نرم دلبندتان را نوازش می کنید. 
4)برای اوزبان درازی کنید: 
مطالعات نشان داده است که نوزادان دو سه روزه می توانند حرکات مربوط به صورت را تقلید کنند. این نشان می دهد که آنها خیلی زود موفق به حل مسائل می شوند. 
5)اجازه دهید خود را در آیینه ببیند: 
آیا تا به حال دیده اید که به آیینه خیره شود؟ درابتدا ممکن است، فکرکند که کودک زیبای دیگری را تماشا می کند. اما اودوست دارد بچه دیگری بسازد ودستهایش را تکان دهد وبخندد. 
6)شصت پایش را قلقلک دهید: 
در واقع همه پایش را قلقلک دهید یا به آرامی لمس کنید. خنده اولین مرحله برای رشد حس بزله گویی وسرگرم کننده بودن اوست. 
7) تفاوت یا نابرابری خلق کنید: 
دوتا عکس را به فاصله هشت تا دوازده اینچی از صورت او نگه دارید. آنها بایستی شبیه بهم باشند، اما یک تفاوت کوچک بینشان باشد، مثلا دریکی درخت وجد داشته باشد ودر عکس دیگردرختی نباشد. حتی نوزاد جلو وعقب می رود وبه آن نگاه خواهد کرد.اومتوجه تمایز آنهامی شود.این کار اورابرای مرحله شناسایی حروف وبعد کتاب خواندن آماده می کند. 
8) اورانیزدرآنچه که می بینید سهیم کنید: 
گاهی کودک خود را برای پیاده روی ببرید. آنچه را که می بینید برای او تعریف کنید. مثلا بگویید"آن یک سگ کوچولو، یا درختهای بزرگ را ببین" جمله های کامل برایش بگویید واین فرصت رابدهید که شانس ساخت جملات وکلمات بی حدی را داشته باشد. 
9)کودکانه با او حرف بزنید: 
کودک به گفتار و صدای احمقانه شما، آهنگ مناسب میدهد و آن را با زبان کودکانه خود تنظیم می کند. 
10) ترانهای بخوانید: 
تا آنجایی که می توانید ترانه های آهنگین یاد بگیرید، یا اشعار خود یا گفتارتان را آهنگین کنید. مثلاً وقتی می خواهید کهنه دلبندتان را عوض کنید، کاری که آنجام می دهید را برایش آهنگین تعریف کنید" کهنه اش وعوض کنم....."بعضی از محققین می گویند، یادگیری ریتم و موزیک به یادگیری بهتر ریاضیات کمک می کند. 
11) از زمان تعویض لباس و کهنه اش بهره جویید: 
زمانی که کهنه اش را تعویض می کنید، بخش هایی از بدنش را به او یاد بدهید یا درزمان تعویض لباس هایش ترتیب لباس پوشیدن را برایش تعریف کنید تا برای دفعه بعد از شما پیشدستی کند، مثلا بپرسید حالا نوبت چی بپوشیم؟ 
12) برایش زمین بازی شوید: 
روی کف اتاق دراز بکشید واجازه دهید از شما بالا برود یا روی شما بخزد، چهاردست و پا برود. این ازخیلی سالنهای بازی ارزانتر است در ضمن شما به او در پیشرفت هماهنگی اعضای بدنش و حل ماهرانه مسائل کمک می کنید. 
13) با هم به خرید بروید: 
وقتی که ازرقصیدن وآواز خواندن خسته شدید ونیازبه یک وقفه دراین کارها داشتید با هم به خرید بروید، رنگها، چهره ها، صداها، بهترین سرگرمی را برای کودک شما فراهم می کند. 
14) عملکرد خیلی چیزها را به او نشان بدهید: 
وقتی اعلام می کنید "الان می خوام لامپ را روشن کنم" قبل از اینکه کلید برق را بزنید به او علت واثرش را توضیح دهید. 
15) او را شگفت زده کنید: 
گاهی اوقات به آرامی روی صورت ، دستها، شکمش، فوت کنید . این کار او را خوشحال می کند. به آرامی برای اوسوت بزنید وبه عکس العمل وپیش دستی کردنش نگاه کنید! 
16) قاپیدن پارچه ها: 
اگرفرزندتان، کشیدن پارچه های روی میز واجسام دیگر را دوست دارد، به او اجازه دهید این کار را انجام دهد. شما سرگرمی های حساسی دارید که او می تواند به راحتی آنها را مچاله کند واز اوطو بیاندازد. اسباب بازی های کوچک را زیر پارچه ها مخفی کنید وبا پیدا کردنش اورا هیجان زده کنید. 
17) کتاب بخوانید: 
دوباره ودوباره کتاب را بخوانید. دانشمندان فهمیده اند که کودکان حدود هشت ماه وبالا تر می توانند ترتیب لغات را در داستان تشخیص دهند وآنها را یاد بگیرند.بخصوص وقتی که دو یا سه بار خوانده شود، دانشمندان معتقد ند که چند بار خواندن یک داستان به یادگیری زبان به آنها کمک می کند. 
18) با او دالی بازی کنید: 
مخفی شوید یا جستجوی مضحکی را برای آنکه اوبیشتر بخندد انجام دهید، کودک شما یاد می گیرد که بعضی اشیائ وموضوعات ناپدید می شوند وناگهان ظاهر می شوند. 
19) حس لامسه اش را تحریک کنید: 
پارچه هایی را با بافت های مختلف چون ابریشمی، پشمی، لنین تهیه کنید وآنها را به آرامی روی گونه ها، پا ها وشکمش حرکت دهید وبرایش هر حسی از لمس این پارچه ها را توضیح دهید. 
20) فراموش نکنید به او فرصت استراحت بدهید: 
هرروز چند دقیقه ای را با فرزندتان روی زمین بنشینید، بدون اینکه موزیکی پخش شود با هم به آرامی نفس بکشید یا با او حقه بازی کنید. مثلا در بازی به او حقه بزنید، اجازه دهید حقه شما را کشف کند وتوجه داشته باشید که چه وقتی متوجه این حقه می شود. 
21) آلبوم خانوادگی بسازید: 
آلبومی که شامل عکسهایی از خویشان نزدیک ودور باشد. اورا دربین عکسهای درون خانه بچرخانید این حافظه کودک شمارا می سازد، مثلا وقتی مادربزرگ تلفن می کند همانطور که صدای مادربزرگ را گوش می دهد عکس مادربزرگ را نیز به او نشان بدهید. 
22) اجازه دهید با غذایش بازی کند: 
وقتی برای غذا خوردن آماده است، همراه غذا خوردنش اجازه دهید اجزای غذایش را لمس کند. بخصوص وقتی غذا شامل نخود فرنکی پخته، غلات، پستا، یا تکه های بزرگی از طالبی و امثال اینهاست را با انگشتانش بگیرد و احساسش را نسبت به آنها کشف کند. 
23) اسباببازیهایش را جمع کنید: 
حتی اگر اینطور به نظر می رسد که او از تکرار به زمین انداختن اسباب بازی هایش لذت می برد واین کار شما را دیوانه می کند اشکالی ندارد برای او جمع کنید ودوباره به دستش دهید او درحال یادگیری قانون جاذبه است. 
حتی می توانید چند کاغذ نمدار و مچاله شده یا چند توپ بیس بال به او بدهید ودر پایین صندلی اش یک سطل بگذارید تا برای انداختن آنها هدفمند شود. 
24) تمرین بازی سه کارت(یک بازی معروف مکزیکی): 
چند ظرف خالی پلاستیکی انتخاب کنید ویکی از اسباب بازی های کوچکش را زیر یکی از ظرف ها مخفی کنید، بعد ظرف ها را حرکت دهید سپس اجازه دهید او ظرفی را که محتوای اسباب بازی است را پیدا کند. 
25(میدان بازی شبیه تمرینات نظامی بسازید: 
برای تمرین مهارتهای حرکتی می توانید ازابزار ساده ای چون کوسنهای مبل، بالشتها، جعبه ها، واسباب بازی های خودش استفاده کنید. آنها را روی زمین بچینید و به کوچولوی خود نشان دهید که چطور روی آنها یا زیر آنها بخزد یا در اطراف آنها بچرخد. 

1) پیش از دکور کردن اتاق کودک, بهتر است به چند سوال پاسخ دهید. برای مثال اینکه قرار است اتاق برای چه کسی و در چه سنی دکور شود؟ روحیه صاحب اتاق چگونه است؟ و بلاخری اینکه چه سبکی مناسب و هماهنگ با سلیقه اوست؟ 2) اتاقی آرام وروشن, حال و هوایی خاطره ساز, دکوری متناسب با نیازها و فعالیت های کودکان, عناصری مناسب برای خلق فضایی بی عیب و نقص و هماهنگ با حال و هوای کودکان هستند. 3) اتاق خواب برای کودکان تنها جایی برای خوابیدن نیست بلکه حکم قلمروی استثنایی را دارد که انجام هر نوع فعالیتی در آن امکان پذیر است. پس باید طوری آن را دکور کنید که خلاقیت او را برانگیزد و او را به بازی کردن تشویق کند. 4) از گذاشتن هرگونه وسایل نوک تیز, در اتاق کودک اجتناب کنید چرا که ممکن است موجب ایجاد حادثه شود. 5) نور اتاق کودک باید ملایم و غیر مستقیم باشد. برای این کار می‌توانید از انواع نورهای بازتابی و یا پخش شونده استفاده کنید تا چشم کودک آزرده نشود. یادتان باشد که در مکانی که اختصاص به فعالیت های کودک دارد نوری جداگانه تعبیه کنید. از نورهای تزئینی هم در دکور اتاق کودک بهره ببرید. می‌توانید انواع چراغ های تزئینی ریز را در جایی از اتاق قرار دهید تا فضایی را برای سرگرمی و تفریح کودکان اختصاص داده باشید. 6) در مورد پوشش پنجره ای اتاق کودکان, کرکره ها گزینه های ساده و مناسبی هستند به این دلیل که چین دار و دست و پا گیر نیستند و هم تنظیم نور و جریان هوا به وسیله آنها به سهولت امکان پذیر است. 7) برای انتخاب پوشش دیوارها بهتر است که ایده و سلیقه کودک را در نظر داشته باشید چرا که بچه ها بیشتر فعالیت هایشان را در اتاقشان انجام می‌دهند. بهتر است برای رنگ آمیزی دیواره ها رنگی را که مورد علاقه کودک است به کار ببرید. منبع:   doctors.blogfa.com

۱) سرکشی:انتظارات خود را تفهیم کنید.

به کودکتان بفهمانید که لحن صحبتتان جدی است و درخواستتان را باید انجام دهد، مثلاً بگویید: اگر واقعاً برای انجام ندادن آنچه که از تو می خواهم دلیل خوبی داری، با لحنی مؤدبانه به من بگو.
هر وقت که کودکتان سعی می کند با شما جر و بحث کند، خواسته خود را لغت به لغت تکرار کنید، مثلاً بگویید:
“شام سر ساعت ۶ صرف می شود، تو باید سر ساعت، سر میز غذا حاضر شوی.”
به او کمی آزادی عمل بدهید، مثلاً بگویید: “امروز باید کارهایت را انجام دهی. دوست داری که قبل از شام آن را تمام کنی یا بعد از شام؟”
گاهی با او مدارا کنید.
ممکن است به کودکتان بگویید: خوب، تو الان باید تکالیفت را انجام دهی، اما می بینم که سخت مشغول تمرین بسکتبال هستی، چطور است تا نیم ساعت دیگر به تمرینت ادامه بدهی، بعد تکالیف را انجام دهی؟
توضیح دهید که اگر کودکتان کاری را که شما از او می خواهید، انجام ندهد، برای او عواقبی خواهد داشت. او ممکن است هر کَلَکی بزند تا نظر شما را عوض کند، اما مقاوم باشید و اجازه ندهید که ترفندهای او در شما اثر کند.

۲) نق زدن:واکنش هایتان را در مقابل رفتار کودکتان عملاً نشان دهید.

ممکن است نق زدن طوری برای او عادت شده باشد که حتی خودش هم از صدای آزار دهنده خود، خبر نداشته باشد. به او تفاوت بین صدای نق زدن و یک لحن عادی صحبت کردن را نشان دهید.
هیچ بردباری از خود نشان ندهید.
وقتی فرزندتان برای اولین بار نق زد قاطعانه به او بگویید: “ساکت شو، نمی خواهم صدای نق زدنت را بشنوم، لطفاً هرچه می خواهی با لحنی آرام و قشنگ به من بگو.” بعد برگردید و اعتنایی به او نکنید. وقتی که او حتی به مدت چند ثانیه آرام شد، به سمت او برگردید و آرام بگویید: “من به صدای قشنگ تو گوش می کنم، می توانم کمکت کنم؟”
تفریح را متوقف کنید.
اگر کودکتان به هنگام بازی و تفریح، ناله و زاری کرد، به او بگویید: “تو داری گریه می کنی؟ تو به قوانین آشنایی داری و می دانی قرارمان چیست، اگر دوباره گریه کنی برمی گردیم خانه.”

۳) نسنجیده حرف زدن:به کودکتان یاد بدهید که قبل از عمل کردن، فکر کند.

ثانیه هایی را که کودکتان طبق روش بالا برای فکر کردن می گذراند تا مبادا احساساتی عمل کرده باشد و فکر می کند تا حرف سنجیده و عمل شایسته ای از او سر بزند – ممکن است موجب بروز یک تحول اساسی در او شود، مخصوصا در حالت های پرتنش و بالقوه خطرناک.
نتایج را در نظر بگیرید.
به کودکتان یاد بدهید که از خود چنین سؤالاتی را بپرسد: «آیا این کار درست است یا نه؟ آیا باعث ناراحتی کسی می شود؟ آیا مشکلی برایم پیش خواهد آورد؟ اگر آن کار را انجام دهم، اثر عمیقی روی من خواهد گذاشت؟» به او بیاموزید فکر کند که یک پیشگوست و می تواند آینده را ببیند، بعد از خودش بپرسد، اگر آن را انجام می دادم، چه اتفاقی می افتاد؟
با او در قانون تصمیم گیری انتقادی سهیم شوید، مثلاً بگویید: “اگر احساس راحتی نمی کنی، انجامش نده”.
از اشتباه ها درس بگیرید.
اگر کودکتان تصمیمی غیر عاقلانه گرفت، از این اشتباه به عنوان فرصتی برای کمک کردن به او استفاده کنید، در این صورت او برای تصمیم گیری بعدی آماده تر می شود.

۴) گاز گرفتن:سریع بچه ها را از هم جدا کنید.

هرگاه کودکتان کسی را گاز گرفت، به او بگویید: «تو نباید مردم را گاز بگیری».کودکتان را از موقعیتی که باعث درگیری می شود، جدا کنید.
به کودک گاز گرفته شده، توجه بیشتری کنید.
برای این که به کودکتان بیاموزید که گاز گرفتن باعث آسیب دیگران می شود، کمک کنید تا فکرش را گسترش دهد، بچه مصدوم را دلداری و تسکین دهید و به او بگویید: “خیلی متأسفم، باید دردت آمده باشد، می توانم کمکت کنم؟”
رفتار دیگری به او بیاموزید.
اگر کودک نوپای شما در حال دندان درآوردن است، چون لثه هایش زخم هستند، از گاز گرفتن لذت می برد و دوست دارد اشیاء را گاز بگیرد، بنابراین مطمئن شوید که او چیز مناسبی برای گاز گرفتن دارد تا به این طریق ناراحتی اش را برطرف کند. معمولاً چون بچه ها مهارت های بیانی شان گسترش نیافته تا بتوانند نیازهایشان را بیان کنند، احساساتشان جریحه دار می شود. سعی کنید به کودکتان کمک کنید تا احساساتش را طبقه بندی کند.

۱) پیش از آنکه به آن دستور دهید, با او ارتباط برقرار کنید.
به چشم های او نگاه کنید تا کاملا توجه خود را به او معطوف کنید به عنوان مثال :”نسرین از تو می خوام کاملا به من نگاه کنی “و یا ” آرین خواهش می کنم کاملا به من گوش بده” باید دقت کنید نگاه کردن به چشم کودک طوری باشد که او تصور این که شما می خواهید او را کنترل کنید نداشته باشد .

۲) فرزندانتان را با نام صدا کنید.در خواستتان با نام او همراه باشد ” لاله آیا ممکن است که ..

۳) کوتاه و مختصر با او صحبت کنید در یک جمله مقصود خود را بیان کنید . بزرگترین اشتباه این است که شما با فرزندانتان زیاد و طولانی صحبت کنید با زیاده گویی فرزندتتان تصور می کند که شما اصلا نمی دانید چه می خواهید.

۴) بسیار ساده و روشن صحبت کنید از جملات کوتاه و کلمات یک سیلابی استفاده کنید. دقت کنید به گفت گوی بچه ها با یکدیگر . از گفت گوهای آنها استفاده کرده و به همان شکل با آنها صحبت کنید اگر با بی علاقگی فرزند تان روبرو شدید از ادامه صحبت با او صرف نظر کنید.

۵) از فرزندتان بخواهید که در خواست شما را تکرار کند اگر او نتوانست آنچه شما خواستید رو بیان کند مطمئن باشید شما مطلب را به اندازه کافی روشن نکردید.

۶) به او پیشنهادی دهید که در خواست شما را فوری انجام دهد شما می توانید به یک کودک ۲ یا ۳ ساله بگویید اگر لباسهایت را بپوشی بیرون میرویم وبازی میکنیم همواره سعی کنید پیشنهادی دهید که به نفع کودک باشد و مایل به انجام آن باشد.

۷) همواره از جملات مثبت استفاده کنید به جای آنکه بگویید “ندو : بهتر است بگویید ” در خانه راه برو و در بیرون هر چه قدر دوست داشتی بدو”.

۸) دستورات خود را با عبارت” خواهش میکنم “آغاز کنید به جای این که به کودک بگویید “از آن جا پایین بیا” بگویید ” من از تو خواهش می کنم از آنجا پایین بیا “این نوع گفتار برای بچه هایی مفیده که از دستور دادن خوششان نمی یاد . استفاده از این کلمه به کودک نشان می دهد که شما با او موافق هستید و قصد تحکم و او را ندارید.

۹) از عبارت ” هنگامی که …بعد ” , استفاده کنید “هنگامی که دندانت را مسواک زدی بعد برایت داستلن می خوانم “” هنگامی کارهایت تمام شد بعد تلویزیون نگاه کن”استفاده از این کلمات نشان می دهد که شما تمایل به او دارید و او به حرفهای شما گوش می دهد او در این حالت احساس می کند که حق انتخاب دارد و مسایل به او دیکته نمی شود.

۱۰) به جای صحبت کردن وارد عمل شوید به جایی اینکه بر فرزند داد بزنید بگویید ” برو تلویزیون و خاموش کن الان موقع شام است : بهتر است نزد کودک رفته و با او چند دقیقه برنامه تلویزیون رو نگاه کنید و بعد هنگام آگهی بازرگانی به او بگویید تلویزیون و رو خاموش کند در درخواست خود جدی باشید در غیر این صورت روی حرف شما حساب نخواهد کرد.

۱۱) به او حق انتخاب بدهید بهتر است بگویید “تو دوست داری اول لباس خوابت را بپوشی یا اول مسواک کنی ؟” …

۱۲) با توجه به سن فرزندتان با او صحبت کنید با کوچکترها سعی کنید کوتاه و ساده تر گفت گو کنید . بهتر است متوجه شوید که سطح آگاهی فرزندتان چه میزان است و سپس با او صحبت کنید اگر میگویید ” چرا این کار را انجام دادی ” از این جمله استفاده کنید: بیا در مورد این کارات با هم صحبت کنیم